จดหมาย..เล่าสู่กันฟัง

9 ตุลาคม 2559 

23.01 น.

 

ตัวหนังสือ ห้าบรรทัด  จากอีกด้านหนึ่งของปลายฟากฟ้า 

"ท้องฟ้า... ที่ไม่มีวันไปถึง ... แต่แปลก ที่ คนึง ก็ถึงแล้ว" 

 

ตัวหนังสือ  คล้ายตอบจดหมาย ที่เขียนไว้ เมื่อสามปีก่อน 

มันเป็นเวลา ที่ทุกอย่าง ถาโถม กระโจนใส่  ชนิดตั้งตัวไม่ค่อยติด 

แต่ต้องฝืนใช้แรงทั้งหมดที่มี.. พยุงตัวเองขึ้น 

แล้วทำทุกอย่างรอบด้าน ให้ผ่านไปได้ดีที่สุด 

 

หลายครั้ง ... ที่ความเงียบทำงาน  ความวุ่นวาย เป็นความสงบ 

สิ่งแรก สิ่งเดียว ... ที่ฉันนึก ... กลับเป็นเรื่องราวที่ยังอยู่ในหัวใจเสมอมา 

 

ต่อให้ .. 10 ปี 

3,000 กว่า วัน 

ถ้าให้ฉันเล่า .. ก็ยังจำได้ทุกรายละเอียด 

 

ฉันไม่รู้ .. สมอง ส่วนไหนมันจดจำได้ดี 

ฉันรู้แค่ว่า ... หัวใจดวงเดิมในวันนั้น ... 

ผ่านมา 10 ปี ... มันก็ยังเป็นหัวใจดวงเดิม 

ที่ยังรู้สึก .. ยังบันทึก ได้ทุกอย่าง 

 

บางครั้ง ... ฉันได้แต่สื่อสาร ผ่าน คลื่นส่ง คลื่นเดิม 

มันเป็นเครื่องรับ - ส่ง พิเศษ

คลื่นที่ไม่มีกลไก .. ไม่มีชิ้นส่วน 

ไม่ได้ใช้เทคโนโลยีใด ๆ 

มีแค่ "จิต" ... มีแค่ "นึก" ..

คลื่นส่ง ที่ฉันแค่ปิดตา ... แล้ว นึก ... เล่า 

ทุกเรื่องที่ฉันอยากบอก.."ปลายทาง" 

 

ไม่มีอะไรเหมือนเดิม .. ฉันรู้ 

ทุกอย่างผันแปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลา 

ทุกอย่างรอบตัว หมุนเร็วไปหมด 

เร็ว ... จนตัวเราเอง ก็หมุนตามไม่ทัน 

 

แต่สิ่งหนึ่งที่ยังเหมือน 10 ปีที่แล้ว 

คือ ความรู้สึก ... ความนึกถึง ... 

ความคิดถึง ... ความหวังดี ... ความปรารถนาดี 

ที่ไม่รู้ว่า ... อะไรทำให้ทุกอย่าง  ยังเหมือนเดิม 

ทำให้ หัวใจดวงเดิม  กลับไปนั่งที่เดิมได้

อย่างไม่เคยผันแปร ...

 

ยังรู้สึกเหมือนเดิม ... ทุกครั้งที่ได้ยินเพลงเดิม

ยังรู้สึกเหมือนเดิม ... ทุกครา  ที่มีโอกาสผ่านไปที่เดิม ๆ 

ยังภาวนา ... ให้อีกฝั่ง รู้สึกเหมือนกัน 

หากได้เห็น... ที่ๆ เดิม 

 

แม้เก้าอี้ .. จะไม่มีที่เดิม

แม้รถไฟขบวนเดิม...จะไม่วิ่งเหมือนเดิม 

แม้ร้านอาหารร้านเดิม... จะเปลี่ยนไปตามกาลเวลา 

แม้เสื้อตัวเดิม จะเก่าไปวันเวลา ที่เนิ่นนาน 

แม้กระดาษแผ่นนั้น จะเปลี่ยนสีไป 

 

หรือ อีก ร้อยแปดพันอย่าง ... ที่ผันแปรเปลี่ยนสภาพ ไปตามกาลเวลา 

 

แต่ หัวใจดวงนี้ ... ยังเหมือนเดิม 

ยังรู้สึก ... ยังจดจำได้ทุกอย่างเหมือนเดิม 

ยังเชื่อ ... ในพรหมลิขิต  วาสนา ... ที่ทำให้เราได้พบ 

และหาก วันหนึ่ง ที่ปากกาพรหมลิขิต  ขีดเขียนได้อีกครั้ง 

ก็ยังมีหวังว่า ... เราจะได้พบกัน 

 

ขอบคุณค่ะ ... ที่แวะมามอง  มาเห็น  มากวาดสายตา 

ผ่านตัวหนังสือแห่งนี้ ... 

ขอบคุณค่ะ ... ที่ความคิดถึงยังคงส่งผ่านมาเหมือนเดิม 

แม้ว่า ... ทุกอย่างรอบตัวเราทั้งคู่...จะไม่เหมือนเดิม 

 

เจ้าบีสบายดีค่ะ ... ยังพาตัวเองผ่านอุปสรรค ไปได้ 

กับคำเดิม ๆ ที่พี่เคยบอกเจ้าบี 

 

"เจ้าบีทำได้ .. พี่เชื่อว่า เจ้าบีทำได้" 

 

เจ้าบียังคงพยายาม "ดูแลตัวเอง" 

แม้ว่า บางคราว จะพลาดพลั้ง  เผลอไผล หลงลืมไป 

จนร่างกายส่งสัญญาณบอกว่า  ต้องกลับมาสนใจตัวเองให้มาก 

 

ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ... ที่เป็นส่วนหนึ่งการ เติบโต... ก้าวผ่าน ... ตลอด 10 ปี 

จนเจ้าบี อายุ  35 ปี ในปีนี้ 

จากวัยเบญจเพศ ... สู่วัยตั้งตัว ... 

เรื่องราวร้อยพัน .. ไม่น้อยเลยที่ทำให้เจ้าบี เป็น เจ้าบีในวันนี้ 

วิธีคิด  วิธีมองโลก ... มีคำสอน มีคำพูดพี่ รวมอยู่ไม่น้อยเลย 

 

ถ้าพี่อ่าน มาถึงบรรทัดนี้ ... 

พี่คงรู้ ...  เรากำลังส่งยิ้ม ให้กัน ผ่านตัวหนังสือนี้ 

 

สบายดีค่ะ ... คิดถึงนะคะ 

Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic