วุ่นที่คลาย แต่ไม่วายวุ่นต่อ

เพิ่งเสร็จภาระกิจการเข้าเล่มงานวิจัยทั้งสองชิ้น เมื่อซักครู่นี้

หลังจากที่ตรากตรำทำกันมาแรมสัปดาห์

วันหยุด 3 วัน ก็ใช่ว่าจะได้พักผ่อน นอนอารมณ์

แต่ยังคงปั่นงานอย่าง หัวไม่วาง หางไม่เว้น (มีหางด้วยเหรอเรา)

ระหว่างทำงาน ยังได้ดู ละครย้อนหลัง สูตรเสน่หา

ที่ถูกส่งมาจากความใจดีของเจ้าแอ๊ะ

ขอบใจหลาย ๆ  อลิน กับ นายดิน

ทำให้พี่หัวเราะเสียงดัง และแอบอมยิ้มคนเดียว

แถมยังไม่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ ดู ตอนพระเอกจะจูบนางเหมือน

ผิดกับตอนที่นั่งดูกับพ่อ กับแม่ ... เขินชะมัด

ฮ่า ๆๆๆๆ

ยังมีอีกหลายเรื่องที่ยังไม่ได้ดูเลย

กะว่า เป็นไท เมื่อใด เราเล่นท่านแน่ ...

ไม่ได้อัพไดอารี่ ประหนึ่งห่างหาย คล้ายจะห่างหนี

เปล่าหรอกค่ะ... มันปั่นงานร้อน จานด่วนจนไม่มี 'รมณ์ ศิลปิน จะเขียนได้

เสร็จภาระงานตัวเอง ที่ยังไม่เสร็จซะทีเดียว

เพราะเสาร์นี้ ต้องทำภาระกิจ จัดนิทรรศการและมีสัมมนา
ของวิชาที่เรียนเป็นงานจบหลักสูตรด้วย

ในขณะที่  4-5 มีนา มีติวนักศึกษาเพื่อสอบมาตรฐานวิชาชีพ
และเตรียมทำบอร์ดนิทรรศการงานสัมมนา ที่ว่า

 6 มีนา ภาคเช้า มีงานรับประกาศนียบัตร ที่โรงแรม ของเด็ก ๆ ที่จบรุ่นนี้

ตอนบ่าย ต้องวิ่งโร่ ไปจัดสัมมนาของตนเองต่อที่มหาลัยฯ

7 มีนา มีงานสัมมนาต่ออีกทั้งวัน

ประเทศชาติ! .. มันช่างเป็นงานที่สร้างความกระตือรือร้นให้กับสมอง และชีวิตเหลือเกิน

ในขณะที่วันนี้งานทำคะแนนยังไม่เสร็จ

สอนไปสองวิชา ...

วันที่ 9 มีนา  ต้องทำจัดทำใบรายงานผลการเรียนนักเรียนอีก

เอาเล้ย ... มาเล้ยย... เอาให้ผอม (ทำได้เหรอ?)

เพราะฉะนั้น ... (จะสรุปแล้วนะ  รีบไปทำงานต่อ)
หายไปอีกหลายสัปดาห์   ก็คงไม่ต้องแคลงใจ
(เอ๊ะ มีใครคิดถึงเรามั่งมั้ยเนี้ย)

ฝากบทความให้อ่านแล้วคิดไป เผื่อจะได้เรียกสติกลับคืนมา

กับบทความการขอพรอย่างปัญญาชน ของ ท่าน ว.วชิรเมธี

--------------------------------------------------------------------------------------------

1.ขอให้ข้าพเจ้าอย่าหลงผิดคิดไปว่าลำพังการขอเพียงอย่างเดียวโดยไม่ต้องลงมือทำอะไรก็ประสบความสำเร็จ

2.ขอให้ข้าพเจ้าอย่าละเลยการใช้สติปัญญาในการดำเนินชีวิตด้วยความสุขุมคัมภีรภาพ

3.ขอให้ข้าพเจ้าอย่าประมาทขาดสติในทุกเรื่องที่คิด ทุกกิจที่ทำ ทุกคำที่พูด ทุกครั้งที่เคลื่อนไหว

4.ขอให้ข้าพเจ้าอย่าพอใจในการเป็นคนคดในข้องอในกระดูก ตลบตะแลงปลิ้นปล้อนลื่นไหลเฉกเช่นศรีธนญชัย

5.ขอ ให้ข้าพเจ้าอย่าเป็นนักจับผิดมองโลกแต่ในแง่ร้าย เห็นแต่ด้านที่เลวทรามต่ำช้าของมนุษยชาติผู้มีทั้งความดีงามและความผิดพลาด ในชีวิตเป็นธรรมดา

6.ขอให้ข้าพเจ้าอย่าเป็นคนเห็นแก่ตัว คิดถึงแต่ประโยชน์ส่วนตัวจนมองไม่เห็นหัวคนอื่นรวมทั้งส่วนรวม

7.ขอให้ข้าพเจ้าอย่าพอใจในการประพฤติทุจริตฉ้อราษฎร์บังหลวงหลอกลวงประชาชนในทุกรูปแบบ

8.ขอให้ข้าพเจ้าอย่าเป็นคนละโมบโลภมากในยศ ทรัพย์ อำนาจ ชื่อเสียง กามารมณ์อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

9.ขอให้ข้าพเจ้าอย่าเกิดมาเสียเวลาเปล่าโดยไม่เคยประทับรอยแห่งความดีงามฝากไว้ให้คนรุ่นหลัง

10.ขอให้ข้าพเจ้าอย่าเป็นคนลืมตัว หลงผิด คิดว่าตนเก่ง ตนดีอยู่คนเดียวโดยไม่มีใครคอยช่วยเหลือเกื้อกูล

11.ขอ ให้ข้าพเจ้าอย่าพอใจในการขุดคุ้ย แคะไค้ ฟื้นฝอยความหลังอันเจ็บปวด ปมด้อยอันขมขื่น ความผิดพลาดอันน่าละอายของคนอื่นขึ้นมานินทา บอกเล่าให้เขาได้รับความเจ็บช้ำน้ำใจ

12.ขอให้ข้าพเจ้าอย่าเป็นมนุษย์บ้างานที่เห็นงานสำคัญที่สุดในชีวิตจนทอดทิ้งการดูแลสุขภาพ สถาบันครอบครัว และความรับผิดชอบทางสังคม

13.ขอให้ข้าพเจ้าอย่าเลือกคบคนผิด ติดจมอยู่ในหมู่คนเลว คนถ่อย คนทราม คนช่างประจบสอพลอผู้เป็นศัตรูแต่แฝงตัวมาในร่างของมิตร

14.ขอ ให้ข้าพเจ้าอย่าเป็นคนเนรคุณบุพการีผู้มีพระคุณอย่างมารดร บิดา ปู่ ย่า ตา ยาย และกัลยาณมิตรผู้เคยหยิบยื่นความช่วยเหลือเกื้อกูลให้ในยามตกยาก

15.ขอ ให้ข้าพเจ้าอย่าเหยียบย่ำซ้ำเติมคนที่กำลังตกต่ำ อย่าริษยาคนที่กำลังรุ่งโรจน์ อย่าเย็นชาต่อผู้ที่ตกอยู่ท่ามกลางหายนภัยในรูปแบบต่างๆ

16.ขอให้ข้าพเจ้าอย่าสูญเสียสามัญสำนึกซึ่งเป็นเหตุให้ไม่รู้ดีรู้ชั่ว ไม่กลัวกฎแห่งกรรม และนิยมเหยียบย่ำกฎหมาย

17.ขอให้ข้าพเจ้าอย่าเป็นคนก้าวร้าว รุนแรง อหังการ หยาบกระด้าง สร้างแต่ความระคายเคืองให้คนอื่น

18.ขอให้ข้าพเจ้าอย่ากลัว อย่าหงอต่อคนชั่ว ต่อคนถ่อย ต่อคนบ้า ต่อความอยุติธรรมที่กำลังครอบงำประชาชนและยุคสมัย

19.ขอให้ข้าพเจ้าอย่าดูถูกตนเองว่าเป็นคนที่ต่ำต้อยด้อยค่า อันนำมาซึ่งความหดหู่ ท้อแท้ สิ้นหวัง ไม่ลุกขึ้นมาแก้ปัญหาชีวิต

20.ขอให้ข้าพเจ้าอย่าถูกมอมเมาปั่นหัวให้ต้องลุกขึ้นมาทำสงครามกลางเมืองระหว่างพี่น้องประชาชนคนไทยด้วยกันเอง