ความอยาก...
หนูมาอยู่กับแม่... 2 เดือน 15 วัน ...
หนูทำให้แม่เบื่ออาหารพื้นบ้าน ...
อยากกินแต่ ของไฮโซว ที่ คีรีเขตไม่มี... อย่างเช่น KFC , pizza เบเกอร์รี่ ..
หอม นม เนย
ผลคือ แม่นอนร้องไห้ ตอนอยู่บ้านดินเสมอ
แล้วพ่อหนูหา พิซซ่าให้แม่กินตอนดึกไม่ได้ ..
พ่อของหนูงง .. จะให้พ่อทำยังไง .. เดี๋ยวพรุ่งนี้พ่อพาไปกิน ..
เมื่อวานร้านพิซซ่าคนเป็นร้อย(เ พราะวันเด็ก)
จะกินยังต้องจอง +++อนร้าน ไม่กินก็ได้(วะ)
..พ่อของหนูไม่ย่อท้อ หาร้านที่มีอาหารใกล้เคียง
โชคดีเมืองยะลายังมีร้านใกล้เคี ยงอยู่บ้าง
ผลคือ แม่ได้กินแล้ว ทั้งสเต็ก , สลัด , พิซซ่า ..
อร่อยแบบชื่นใจที่สุด ^___________^
เหมือนต้นไม้ได้รดน้ำ..
อธิบายไม่ถูกว่า มันอร่อยเหาะแค่ไหน
มันชื่นใจ ใบหน้าแม่ เหมือนพรีเซนเตอร์ นำเสนอว่า มันอร่อยที่สุดในโลก
พ่อหัวเราะ .. คนอะไร อยากกินมากขนาดนี้
ร้านที่ไป ก็ใช่ว่าจะคนน้อย
สั่งสามอย่าง มาทีละอย่าง
รวมเวลาแล้ว เกือบหนึ่งชั่วโมง
แม่ก็ไม่ย่อท้อ .. ขอรอให้ถึงที่สุด
พ่อบอก กินให้หนำใจนะ อีก 5 วัน ถึงจะได้เข้าเมืองอีก
เย็นนี้จะไปพบหมอ ..
คุ้น ๆ ว่า ต้องฉีดยาบาดทะยัก เข็มที่สอง
ยังรู้สึกขยาดเข็มแรก
ที่ปวด ระบบ นอนร้องไห้ทั้งคืน
เงียบได้ เพราะพ่อเอาผ้าเย็นประคบให้
นึกถึงหน้าพ่อของหนูตอนแม่ร้องไห้เพราะระบบ หนก่อน
ไม่รู้จะทำยังไง สงสาร ก็สงสาร
นอนลูบไหล่แม่อยู่นาน
มีบ้างที่บางครั้งหยุด... ได้ยินอีกทีคือ เสียงกรนพ่อ
กระตุกแขน .. พ่อสะดุ้ง รู้ตัว ก็ลูบต่อ
ยังมีให้บ่นอีกหลายเดือน ... :)
สบายดีค่ะ ...
