เข้าสู่ปีที่ 3 ของเรา
เช้านี้ เค้าจัดการจัดระเบียบบ้านเราใหม่ค่ะ
นำข้อความเก่า...
ไปวางไว้อีกหน้า ...
"บ้านเรา" .. คำเรียกไดอารี่หน้านี้
คำที่เราใช้เรียกและทราบว่า หมายถึงไดอารี่หน้าไหน?
การมีพื้นที่สำหรับเรื่องของเรา ...
ข้อดี ที่เห็นได้อย่างชัดเจนคือ
เก็บเรื่องราวผ่านเรื่องเล่า ให้ได้ระลึกถึงเมื่อย้อนกลับมา
เค้านั่งอ่านข้อความจากการบรรเลงผ่านปลายนิ้วในหลาย ๆ วัน
ที่ได้บันทึกไว้ ... ยอมรับค่ะ ว่า มีข้อความบางวันที่ไม่อยากเก็บไว้
ก็จัดการลบทิ้งเป็นบางส่วน ที่ไม่ใช่เรื่องของเรา แต่วันนั้นเขียนไปเรื่อย..
พี่คงเห็นแถบนี้ปรากฏทุกๆ ท้ายหน้า
เป็นแถบช่วยความจำค่ะ ...
ช่วยให้เราทราบว่า เราเดินด้วยกันมากี่ปี กี่เดือน กี่สัปดาห์ กี่วันแล้ว
ว่างเมื่อไหร่ ก็แวะมานะคะ ...
บ้านเรายังเปิดต้อนรับพี่เสมอ
เค้าจะหมั่นมาบันทึกไว้ เพื่อเป็นสิ่งช่วยจำ
เมื่อในวันที่ย้อนกลับมาดู จะได้อ่านเรื่องราวของเรา
ได้มากกว่าการจดจำเพียงอย่างเดียว
พี่คงจำประโยคพูดคุยของเรา ในรถโดราฯ เมื่อวันที่ 6 กพ. ที่ผ่านมาได้
เค้าเชื่อเหมือนที่พี่เชื่อ ... ชาติปางก่อน เราคงคิดดี ทำดี ร่วมกันมา
ส่งผลให้ชาติภพนี้ เราได้พบเจอกันอีก และได้ทำดี คิดดี ต่อกันเสมอมา
เค้าว่า ระหว่างเราคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
หากแต่เป็นความตั้งใจของพรหมลิขิต
ที่ขีดให้เรา ได้มีมิตรภาพที่แสนดี ตลอดมา :)
ตะเอง... ขอบคุณนะคะ
ที่ทำให้มิตรภาพที่แสนดีของเรา เดินทางมาถึงทุกวันนี้
ขอบคุณสำหรับหลาย ๆ อย่าง ที่ยังคงดำรงอยู่
เค้ายังเชื่อว่า หากทุก ๆ วันของเราดีเรื่อยไป
วันข้างหน้า ก็จะมีความทรงจำมากมายให้เราได้นึกถึงเมื่อมองย้อน...
เค้าดีใจทุกครั้ง ที่เสียงเรียกเข้าดังเป็นเพลง "เล่าสู่กันฟัง"
เพราะนั่นเป็นสัญญาณบอกให้ทราบว่า
เป็นตะเองนะที่โทรหาเค้า
ขอบคุณค่ะ .. ที่แม้ในเวลาเดินไปนู่นมานี่
ยังเลือกจะโทรหาเค้า ให้เป็นเพื่อนร่วมทาง
เค้ายินดี ที่เป็นส่วนหนึ่งของการเดินทางของตะเองนะ
:)
piggy~♫
20 มี.ค. 2552 เวลา 10:09 น.
.................................................................................................................
24 มีนาคม 2552
วันนี้เป็นวันที่เค้าฟังเพลง "ความคิดถึงกำลังเดินทาง" เยอะที่สุด
ปกติก็เยอะอยู่แล้ว ด้วยความที่เครื่องตัวเองมีลำโพง
จึงเปิดฟังบ่อย แต่มันก็เข้าหูคนอื่นด้วย
จึงเป็นการบังคับไปโดยปริยาย ...
แว่วว่า ... เพลงนี้ก็ดังทั้งวันที่ห้องแล็บเหมือนกันใช่ไหม?
: )
ตอนนี้ก็กำลังฟังอยู่ค่ะ ... หนนี้ให้โกไข่ ร้องให้ฟังวนไปเรื่อย ๆ
เพราะไม่มีใครอยู่แล้ว ไม่งั้นจะโดนแซวเป็นระลอกค่ะ ^^'
ตะเอง ... วันนี้ตะเองทำงานเหนื่อยไหมคะ?
เค้าไม่ค่อยได้ถามตะเองบ่อยนัก
เพราะไม่เคยได้ยินตะเองบ่นเรื่องงานเลย
มากที่สุดที่ได้ยินคือ
"งานเค้าเยอะตะเอง ... ไม่ยุ่งหรอกแต่เยอะ"
"เค้าเหนื่อยจังตะเองงง ... "
ประโยคข้างต้นก็นาน ๆ จะได้ยินที
ตะเองจะบอกเสมอ งานเค้าเสร็จนานแล้ว สบาย ... สบาย
เค้าแทบไม่ค่อยได้ยินน้ำเสียงตอนตะเองท้อ
บางทีเค้ายังนึกทึ่ง ... งานตะเอง ระดับชาติและบ้านเมือง
แต่ไม่เคยบ่นท้อแท้ให้เค้าได้ยินเลย
ตะเองคะ .... เค้าแค่อยากบอกไว้
ไม่ว่าตะเองจะทุกข์ หรือรู้สึกไม่มั่นคง
ขอให้ตะเองนึกถึงเค้านะ ...
เค้ายืนยันคำพูดที่เคยบอกไว้
"เค้าจะเป็นกำลังให้ตะเองเสมอ ... ไม่ว่าจะทำเรื่องใดก็ตาม
ขอให้ตะเองผ่านไปได้ทุกเรื่องราวเลยนะคะ
แม้กายจะไม่ได้นั่งข้าง ๆ ตะเอง
แต่เค้าส่งใจถึงตะเองเสมอค่ะ" :)
ขอบคุณตะเองเหมือนกัน
ที่เป็นกำลังใจให้เค้าเสมอมา
เราจะเป็นกำลังใจให้แก่กันและกันเนอะ
:)
ตะเองคะ ... เค้าเหนื่อยกับงานวันนี้พอสมควรค่ะ
แต่พอนึกถึงคำพูดตะเองทีไร ... เค้ายิ้มออกเสมอค่ะ
สู้ ๆ เนอะ ... ;)
เจ้าบี ~♫
24 มี.ค. 2552 เวลา 17:43 น.
..........................................................................................................
4 พฤษภาคม 2552
8.24 น.
อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่ ... เช้านี้ยังไม่ได้ยินเสียงกันเลย
จะโทรหาก็เสี่ยง .. กลัวเจอตาเก๊ก :P
อาการไข้หวัดดีขึ้นบ้างแล้ว
แต่ยังมีอาการไอ .. และอาการเล็กน้อยติดตามมาบ้าง
เมื่อวานหลังจากช้อปปิ้งที่โฮมโปร
เจ้าบูมก็เป็นเจ้ามือเลี้ยง หมูกะทะ
หลังจากที่เพิ่งได้ฤกษ์เบิกเช็คช่วยชาติ
อิ่มกันทั้งรถ ....
กลับถึงบ้านก็นั่งดู ละคร ด ง ผู้ ดี
เมื่อคืนสนุกม๊ากมาก ..
นึกขึ้นได้ว่า เมื่อคืนพี่คงไปเล่นดนตรีที่งานสมาคมฯ
ก็เลยส่งข้อความไปแทน ...
ขอให้เป็นอีกวันที่พี่มีความสุขดีเหมือนทุก ๆ วัน
ส่วนเค้า ...
วันนี้ไปยกคอมพิวเตอร์จากบ้าน ผอ.
และตั้งใจไว้ว่าจะสอนเจ้าน้องคนใหม่ให้ซ่อมคอมฯ
เฮ้อ... พูดแล้วไม่รู้ว่า จะเป็นยังไง
มันไม่มีความรู้ติดมือมาเลย
ก็ต้องสอนกันใหม่หมด ..
ฮืมมมมม .... ก็ยังดี หวังว่า คนจบปริญญาตรีคอมฯ
คงมีความรู้ที่รวดเร็วกว่าที่คิดไว้นะคะ
:)
เจ้าบี ~♫
4 พ.ค. 2552 เวลา 08:29 น.
.........................................................................................................
6 พฤษภาคม 2552
รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่
ในวันนี้ที่พูดเล่น ... โดยที่ไม่มีเจตนาจะกล่าวหา
ถ้าเค้าพูดเล่น และทำให้พี่ไม่พอใจ
ก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย
แต่ได้ยินคำว่า "พูดแบบนี้ เดี๋ยวตัดความสัมพันธ์"
ก็ขอให้ทราบ ว่า คนฟัง ได้ยินแล้วใจวูบ
ไม่ว่า พี่จะพูดจริงหรือพูดเล่น ...
พักนี้พี่คงเครียด เพราะมีงานเขียน
เค้าเป็นกำลังใจให้ ... ให้งานเขียนเสร็จสิ้นสมบูรณ์ แล้วกันนะคะ
ปล. จะระมัดระวังคำพูดให้มากกว่านี้ค่ะ
เจ้าบี ~♫
6 พ.ค. 2552 เวลา 08:07 น.
.........................................................................................................
26 พฤษภาคม 2552
10.52 น.
เวลาที่หน้าจอบอกไว้อย่างนั้น ...
วันนี้อากาศทางใต้ สบายดี
เชื่อว่า พี่คงพอจะทราบด้วย
ขอให้การทำงานลุล่วง และปลอดภัย
ดูแลตัวเองดี ๆ นะคะ
ส่วนเจ้าบี งานก็ยุ่งเป็นปกติ นี่ต้องรีบเผ่นไปทำงานแล้ว
หวังว่า คงสบายดี :)
เจ้าบี ~♫
26 พ.ค. 2552 เวลา 10:54 น.
........................................................................................................
20 กรกฎาคม 2552
อีก 3 วัน จะครบ 2 เดือน สำหรับช่องว่างของการทราบข่าวถึงกัน
บีไม่ทราบถึงสาเหตุ ของการพบกับช่องว่างครั้งนี้
แต่อาศัยการนึก คิด ไป ... ว่า พี่คงมีเหตุผล
หรืออาจเป็นเหตุผล ที่คล้ายเดิม ในทุกครั้งที่พี่เงียบไป ...
บียังนึกถึงพี่เสมอ ...
แม้บางครั้ง อาจต้องคอยบอกตัวเองว่า พี่อาจไม่กลับมา
อาจเป็นเพียงข้อสันนิฐาน ที่อาจเป็นจริงหรือไม่เป็นจริงก็ได้
แต่การคิดไปเองแบบนี้ก่อนนั้น ก็เพื่อให้ตนเอง ดำรงชีวิตให้ปกติที่สุด
เพื่อไม่ให้เกิดความรู้สึก เสียใจ หรือน้อยใจ ที่พี่เงียบหายไปแบบนี้
พี่อาจสงสัย (หรือไม่สงสัย)
แล้วทำไมเจ้าบีเองก็เงียบไปเหมือนกัน
ไม่รู้สิคะ ... บีไม่อยากวิ่งตาม บีไม่อยากร้องไห้โยเย เหมือนในทุกครั้ง
บีขออยู่เฉย ๆ ทำชีวิตปกติ
แต่ในหัวใจ ในความรู้สึกลึก ๆ ยังคงมีความหวัง ความเชื่อ ..
ว่า "พี่คงไม่ลืมกัน และยังคงนึกถึงกันอยู่"
บีจะไม่ดูถูกมิตรภาพของพี่ ของบี และของเรา
เหมือนประโยคที่พี่เคยพูดเมื่อคราวก่อน ในคราวที่เจ้าบีทำใจ ว่า
"เจ้าบีดูถูกมิตรภาพของพี่เกินไป อย่าตัดสินใครด้วยความรู้สึกตัวเอง"
บียังจำได้แม่นยำ และขี้นใจ อยู่จนถึงทุกวันนี้ ...
ในหนทาง หรือวิถีทาง ที่จะสามารถติดต่อกันได้นั้น
ไม่จำเป็นต้องส่งเสียงตามสายก็ได้ค่ะ ..
หากมีใจ ... แค่เมลล์ถึงกันไม่กี่คำ บีก็ดีใจแล้ว
แต่ถึงกระนั้น ... บีเองก็ไม่เคยได้เมลล์หาพี่
บีตอบไม่ถูกว่า คิดอะไรอยู่ อาจบวกกับภาระงานที่เพิ่มมากขึ้น
และภาระด้านการเรียน ที่ยังคงทำหลาย ๆ อย่าง
หวังว่า พี่คงสบายดี
เป็นประโยคที่บีพูดบ่อยที่สุด ในคราวที่พี่เงียบหาย
การนึกถึงการด้วยประโยคดี ๆ อาจช่วยส่งแรงให้ถึงอีกคน
ด้วยความปรารถนาดี ที่มีอยู่เสมอ
บีคิดถึงพี่นะคะ .... ต่อให้พูดอะไรอีกมากมาย ก็คงมีแต่คำนี้
หวังว่า วันหนึ่งพี่คงได้มารับรู้ข้อความที่หน้านี้
ไดอารี่หน้าที่เป็นเรื่องของเรา
.... เจ้าบี ...
เจ้าบี ~♫
20 ก.ค. 2552 เวลา 09:16 น.
...........................................................................................................
1 กันยายน 2552
ได้ยินว่า กทม. ฝนตก
รักษาตัวด้วยนะคะ .. ระวังจะไม่สบาย :)
ตัวเลขที่เพิ่มขึ้นของหน้านี้
ทำให้บีอยากจะบันทึก
แม้มันจะไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่า เป็นพี่หรือไม่
แต่มันก็ยังพอให้คิดในทางที่ดีได้
ไม่ว่า เหตุผลที่แท้จริง ของการได้ยินแต่เสียงเพลง เสียงทีวี
ไร้ซึ่งน้ำเสียงจากพี่ ...
จะเป็นเพราะอะไร ?
บียังคงเชื่อได้ว่า ... เรายังคงนึกถึงกัน ...
บีนึกถึงพี่เสมอ ... แม้วันเหนื่อยที่สุด (อย่างเวลานี้ ... 22.54 น)
บียังนึก แล้วบอกพี่ว่า ...
"พี่ ... ตอนนี้เจ้าบีเหนื่อยนะ .. เจ้าบีท้อนะ ... "
"พี่ ... วันนี้เจ้าบีมาดูโขนนะ ... สนุกมากเลย"
"พี่ ... ฝนตก รักษาตัวด้วยนะ ระวังจะไม่สบาย"
"พี่ ... เจ้าบีคิดถึงนะ"
"พี่ ... วันนี้เจ้าบีไม่ไหวแล้วนะ พี่ยังเป็นกำลังใจให้เจ้าบีเหมือนเดิมใช่ไหม?"
พี่ยังคงจำได้ใช่ไหม ในวันเรากุมมือกัน แล้วพี่พูดกับเจ้าบีมากมาย
พี่ยังจำได้ใช่ไหม ว่า พี่จะเป็นกำลังใจให้เจ้าบีเสมอ
..............................
เจ้าบี ~♫
1 ก.ย. 2552 เวลา 22:56 น.
................................................................................................
21 กันยายน 2552
พี่คะ ... เจ้าบีไปสอบมาแล้วนะ
แปลกดี ที่ข้อสอบใช้คำว่า "ง่าย" ได้เต็มปาก
เจ้าบีทำได้บ้าง ไม่ได้บ้าง
ที่ไม่ได้เพราะ บางเรื่องก็ไม่รู้จริงๆ
เป็นข้อสอบที่วัดความรู้ กับ ไม่รู้จริงๆ ค่ะ
พี่คะ .. บอกตรงๆ เจ้าบีงง
เจ้าบีอยากรู้ ทำไมพี่ถึงไม่ยอมพูดกับเจ้าบี
เจ้าบีอยากรู้ ทำไมพี่ถึงโชว์เบอร์ และปล่อยให้เจ้าบีฟังเพลง
พี่ไม่อยากคุยกับเจ้าบีเหรอ
บางทีเจ้าบีก็พาให้งง จนหงุดหงิดนะคะ
แต่เจ้าบีไม่อยากโกรธพี่หรอก
แค่อยากรู้ พี่เป็นไงบ้าง ...
ทำไมเราถึงพูดคุยกันไม่ได้
เจ้าบี ~♫
21 ก.ย. 2552 เวลา 15:01 น.
........................................................................................................
19.06 .... 13/10/2552
มองเวลาแล้ว คงพอทราบว่า ยังอยู่โรงเรียน
:)
ยังโอเคอยู่ เหนื่อยโฮก ...
แต่ไม่รู้สึกเบื่อหน่ายอะไร
งานคืองาน
งานคือความคิด
งานคือการใช้สมอง
เหนื่อยบ้างเป็นธรรมดา
แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดีเสมอ
ผ่านไปจนเจ้าบีแอบชมตัวเองไม่ได้
"ผู้หญิงคนนี้ก็เก่งเหมือนกันนะ"
หมูไม่ยกหางตัวเอง
แล้วจะให้หมาที่ไหนมายก
ฮ่า
พี่ว่ามะ ไดอารี่เจ้าบีทำไมมีแต่เรื่องเครียด
เพื่อนบอกบีเป็นคนเครียด
บีเถียงหัวชนฝา (ทำแผลแล้ว)
บีไม่ได้เป็นคนเครียด
ยังเฮฮา ปาจิงโก๊ะ ได้ดี ในระดับที่พอใจ
เจ้าไนน์น้อย ... คงน่ารักน่าชัง
เจ้าเอทน้อย เป็นพี่ชายตัวแสบไปแล้ว
หวังว่า ทุกคนที่บ้านพี่คงสบายดี
:)
ส่วนเจ้าบี ... สบายดีตามอัตภาพดังเดิม
เจ้าบี ~♫
13 ต.ค. 2552 เวลา 19:11 น.
.......................................................................................................................
30 ตุลาคม 2552
ฟ้าที่นั่น ... จะมืดครึ้ม เหมือนทางนี้ไหม?
ผืนดิน และต้นไม้ ที่นั่น ... จะชุ่มชื่น ด้วยน้ำฝน เหมือนทางนี้ไหม?
พี่..ที่แสนดีของบี .. อยู่ทางนั้น คงสบายดี ใช่ไหม?
เหมือนเป็นคำถามที่รอคำตอบ ...
และมีอีกหลายคำถาม ที่รอคำตอบ เฉกเช่นเดียวกัน
ระลึกถึงเสมอ ....
:)
เจ้าบี ...
เจ้าบี ~♫
31 ต.ค. 2552 เวลา 12:49 น.
................................................................................................
5 พฤศจิกายน 2552
ฟ้าทางนี้มีฝนแทบไม่ขาด ...
แต่ ...
บางครา ...
ฟ้าก็มีแสงแดดราวกับไม่เคยมีฝน
ฟ้า ... ฝน ... ไม่เคยแน่นอน
เหมือนที่ ทุกสิ่ง ไม่แน่นอน ... เช่นกัน
*ยังคงเป็นทั้งครูและนักเรียน ในแต่ละวัน
วุ่น ป่วน ไม่แพ้อาชีพอื่น ๆ
นึกถึง ... แล้ว กดไปหา ...
บางคราก็นึกถึง .... แต่ไม่ได้กดไปหา ...
:)
เจ้าบี ~♫
5 พ.ย. 2552 เวลา 15:45 น.
.......................................................
18 มีนาคม 2552
"ที่หนึ่งของใจ..."
ใครบางคนก็บอก วันเวลาหมุนไป
มักจะมีสิ่งใหม่ รอเราไปค้นเจอ
เป็นความ จริงตลอด วันเวลาหมุนไป
เคยมีคนใหม่ๆ จากวันที่ไม่มีเธอ
ไม่ว่า โลกนี้ อะไรมันเปลี่ยนแค่ไหน
แต่ใจของฉันไม่เปลี่ยนเลย
เธอยัง เป็นที่ 1 ของใจ รู้ตัวไว้เลย
ความทรงจำเก่าๆ ไม่เคยลบเลือนหายไป
ผ่าน ไปแล้ว จบไปแล้ว จบนานแล้ว
แต่ดูเหมือนใจไม่เคยรักใครได้อย่างเธอ
ใคร ใคร ใคร ที่ผ่านเข้ามา ไม่นานก็ไป
เธอคนเดียวต่างหาก ที่ตัวฉันยังสนใจ
จะ วันนี้ จะวันนั้น จะวันไหน
จะเป็นเมื่อไรไม่เคยรักใคร เธอคนเดียว
พอ ฟังเพลงเก่าๆ มันก็คิดถึงเธอ
ถึงเมื่อไรก็เธอ เธอ เธอ เธอเรื่อยไป
ไป ในที่เก่าๆ มันยังมีภาพเธอ
ถึงเมื่อไรก็เธอ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
ไม่ ว่าโลกนี้ อะไรมันเปลี่ยนแค่ไหน
แต่ใจของฉันไม่เปลี่ยนเลย
เธอยัง เป็นที่ 1 ของใจ รู้ตัวไว้เลย
ความทรงจำเก่าๆ ไม่เคยลบเลือนหายไป
ผ่าน ไปแล้ว จบไปแล้ว จบนานแล้ว
แต่ดูเหมือนใจไม่เคยรักใครได้อย่างเธอ
ใคร ใคร ใคร ที่ผ่านเข้ามา ไม่นานก็ไป
เธอคนเดียวต่างหาก ที่ตัวฉันยังสนใจ
จะ วันนี้ จะวันนั้น จะวันไหน
จะเป็นเมื่อไรไม่เคยรักใคร เธอคนเดียว
ใคร ใคร ใคร ที่ผ่านเข้ามา ไม่นานก็ไป
เธอคนเดียวต่างหาก ที่ตัวฉันยังสนใจ
จะ วันนี้ จะวันนั้น จะวันไหน
จะเป็นเมื่อไรไม่เคยรักใคร นอกจากเธอ
นอก จากเธอ นอกจากเธอ....
..................................................................................................................
8 เมษายน 2553
ก็ยังนึกถึงเสมอ ... เหมือนทุกคราว
"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""
17 เมษายน 2553
อาจดูเหมือนเมินเฉย ... หรือทำที เฉย แบบที่ไม่เคยเป็น
แต่จะมีใครรู้ .... ข้างในฉันคิดอะไรแบบไหน?
ฉันไม่ได้คิดจะร่ำร้อง หรือใช้วิธีโวยวายแบบที่เคยเป็น
ฉันโตกว่าวันเก่ามาก
และบางครั้งก็มากจนเกิดเป็นความกร้าน ที่ชินชา
เหตุการณ์ช่องว่างเกิดขึ้นซ้ำ ๆ เหมือนกับในหลายคราว
ไม่ขอถาม พี่เป็นอะไร พี่คิดอะไร
มันยากเกินจะเอ่ยถามด้วยคำถาม
เพราะทราบ .... พี่ไม่ตอบ
บีไม่ได้อัพไดอารี่เกือบเดือนแล้ว
มันไร้อารมณ์ ... ไม่มีความคิด
ว่างเปล่าสำหรับการอยากจะบันทึกอะไร
พี่ว่า .... สายใยเรา มันยังอยู่ไหม?
บีว่า พี่อาจจะตั้งคำถามนี้กับบีเหมือนกัน
พี่เห็นเจ้าบีเฉย ....
เจ้าบีเฉย ... เพราะไม่ชอบดิ้นรน
มันดิ้นรนแล้วมันรัด
มันรัดแล้วเจ็บ
มันเจ็บ แล้ว .... รักษายาก
เจ้าบีเฉย ....
เพราะเจ้าบีไม่รู้จะำทำยังไง
ทั้ง ๆ ที่มันง่ายแค่กดเบอร์หา
แต่ก็ไม่ทราบสัญญาณปลายทาง
เจ้าบีเลยเปลี่ยนเป็นอยู่เฉย ๆ
นี่คือเหตุผลของการอยู่เฉย ๆ ของเจ้าีบี
แล้วเหตุผลการเฉยของพี่ล่ะ มีไหม?
......
เจ้าบีก็อยากรู้ สายใยระหว่างเรา
ทีมีร่วมกันมาสี่ปี มันเหนียวพอไหม?
เหนียวพอจะเชื่อมสายสัมพันธ์ไกล ๆ อยู่บ้างไหม?
ไม่ได้เหนียวพอจะฉุดรั้ง
พี่ก็รู้ ... เจ้าบีไม่ชอบรั้งใคร ...
แค่วันนี้เป็นเพียงความสงสัย
สายใยระหว่างเรา ยังคงมีอยู่ใช่ไหม?
................................................................................................................
17 พฤษภาคม 2553
บีเห็นจำนวนตัวเลขที่เพิ่มขึ้น ...
บีเดาไปว่า คงเป็นพี่ ที่ยังแวะมาดูเสมอ
บีไม่เคยคิดจะลบหน้านี้ ... เหมือนที่บีไม่มีวันลบความทรงจำที่แสนดีระหว่างเราได้
บีไม่เคยบอกใครคนนั้นว่า บีมีไดอารี่ที่นี่ ...
อีกอย่าง เค้าคงไม่คิดค้นหา (เพราะคงหาไม่เป็น) ^^'
เจ้าบีสบายดีค่ะ ... สุขทุกข์ คละเคล้ากันไป
แม้บางวันเจ้าบียังคุยกับพี่ในใจ
เหมือนที่ทุกครั้งเคยทำ ...
คนทุกคนเป็นที่หนึ่งในใจเสมอ
ต่างมีตำแหน่งจุดยืนที่ไม่ซ้อนทับกัน
พี่ก็ยังเป็นพี่ที่แสนดีในความรู้สึกบี
เป็นที่พึ่งทางใจ ทั้งยามท้อ ยามนึก
ยังแอบคิดอยู่ในใจ .. พี่จะนึกถึงเจ้าบีอีกไหม?
เมื่อก่อนเจ้าบีอยากรู้คำตอบเสมอ
แต่ตอนนี้เจ้าบีกลับคิดว่า
ขอแค่เจ้าบีนึกถึงพี่ ... เป็นพอแล้ว :)
ไดอารี่พี่ยังอยู่ แม้จะไม่มีข้อความจากพี่เลยซักนิด
แต่เจ้าบีก็ยังไม่ได้ยกให้ใครค่ะ
บางครั้ง อาจอยากเอาไว้เขียนอ่านคนเดียว
อยากมี ที่ว่างซักที่่ ที่จะเขียนอะไรก็ได้
ที่ไม่มีใครรู้จักเรื่องราวของเจ้าบี
:)
พี่สบายดีนะคะ ... ????
...................................................................................................................
22 มิถุนายน 2553
เจ้าบีขอพื้นที่ ...
ไดอารี่ของพี่ที่พี่เอ่ยไว้เมื่อวันนั้น
หนนี้พี่อนุญาตเจ้าบีอย่างชอบธรรม
โดยที่เจ้าบีไม่ได้ยึดพื้นที่ไปเหมือนที่เคยเป็น ...
ยังไม่ได้บันทึกอะไรค่ะ ...
วันก่อนทักพี่ .. ทาง msn
แต่ไม่ได้รับข้อความตอบกลับมา
คาดว่า พี่คงยุ่ง หรือคุยกับเพื่อนอยู่
ไม่เป็นไรค่ะ ... ตามสะดวก
เรียนหนักมั้ยคะ .. ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ
ปล. เจ้าบีเมลล์ไปหาพี่ ที่ wp.....
เพลงเพราะดีนะ
แต่ทำไมวันนี้...
มันเศร้าๆจังน๊า..
เห็นจำนวนคนอ่านที่เพิ่มขึ้นของหน้านี้
บีก็รู้ว่า พี่มาอ่านแล้ว
^-^
แอบอ่านน่ะ .. ระวังนะ
.....................................
วันนี้บีฟังเพลงนี้แล้วน้ำตาไหล
เพิ่งรู้ว่า "มันเศร้าเหมือนกัน"
ในวันนี้สำหรับบี มันเศร้า
ยิ่งคิดอะไรไปไกลว่าวันนึงไม่มีพี่
มันเศร้ายิ่งกว่า...
จริงๆ นะ
ว่า...
"มันอยู่ที่ใจ"
ไฉนเลยวันนี้
คิดการณ์ไกล
หาข้อตกลงทางนิติกรรม
ระวังนะ..
จะใช้สัญญาฟ้องร้อง
ในวันที่ผิดสัญญา
ซะเอง...
เพราะรู้สึกว่า
มีคนมารออยู่
แม้จะมาสายไปตั้ง 2 วัน
แต่ยังไงก็เฝ้ารอที่จะเข้ามา
สุดท้ายที่ตั้งใจเดินดุ่มๆทางตรงเข้ามา
ก็เจอคนที่มารออยู่แล้วจริงด้วย
เย้ๆ.....
คิดอยู่แล้วเชียว
อ่านข้อความที่มีเพิ่มมาหลายรอบ
สรุปแล้ว...
ในความขี้น้อยใจ
ก็ยังไม่วายมีอนูของความน้อยใจ
ซ่อนอยู่อีกวันยังค่ำ (หรือเช้ายันเย็นดีหว่า... )
เฮ้อ.. ก็บอกเองมิใช่หรือ
ว่า.....
มันขุดยากๆๆๆๆๆๆ
ที่น้องสาวบอกว่า
พี่ทนได้น่ะ
พี่ชายไม่ได้เก่งกาจ
ขนาดน้องศรีนะ.......
เพียงแค่
มันเป็นตัวตนของพี่ชาย
เท่านั้นเองครับ
ไม่ได้ฝืนธรรมชาติซักกะหน่อยเลย...
แถมยังแวะมาอ่านและคอมเม้นท์ด้วยซ้ำ
บีรู้น่า ... ยังงัยพี่ก็ต้องมา
ใช่มั้ยคะ? ..555
แม้ตัวหนังสือที่บันทึกไว้ในวันที่ 23 จะนอนรอคนมาอ่านถึง 2 วัน
แต่มันรอแบบเรียบร้อย
ไม่งอแง มีว้าวุ่น นิด ๆ (55 จนได้)
ดูตัวเลขแล้ว ก็ยังแอบลุ้นนิดหน่อยว่าพี่จะได้มาอ่านมั้ยนะ
เพราะมันนิ่งอยู่เลขนั้นนานทีเดียว
แต่วันนี้มันกระดี้กระด้า เชียวค่ะ
เพราะได้รู้ว่า มีคนมาอ่านแล้วนะ
แถมยังคอมเม้นท์ไว้ยาวยืด
สงสัย "คุณน้อยใจ" กับบี คงกอดคอกันไปแบบนี้เรื่อย ๆ แล้วล่ะค่ะ
บีทิ้งเค้าไม่ได้จริงๆ
แถมเค้าก็รักบีเหลือเกิน ไม่คิดจะทิ้งกันไปเช่นกัน
บ่นร่ำ ๆ กับบีว่า จะกอดคอกันไปจนแก่เฒ่า ทีเดียว ..555
เอาล่ะสิ ถ้าบีได้รู้จักพี่จนอายุปูนนั้น พี่คงได้เห็นเจ้าหนอนแก่งอนไม่เลิกลาแน่ ๆ 555
อยากรู้นัก ถึงวันนั้น จะยังมีคนพูดอีกมั้ย ว่า "ไม่ได้ฝืนธรรมชาติซักกะหน่อย"
555
^-^
ท้ายสุด ..
"พี่ค๊าบบบบบบ ..
เจ้าหนอนคิดถึงพี่นะ"
555
(^_~)
สวัสดีครับ น้องบี
พี่ชายสบายดีนะครับ
ไม่ต้องห่วง...
เมื่อวานไปทำบุญ
วัดเชิงหวาย
ใกล้ๆที่ทำงาน
ไปแต่เช้า...
หลังจากใส่บาตรเสร็จ
เกิดความเห็นใจพระขึ้นมา
ที่ท่านต้องทำอะไร..
หลายๆอย่าง
ทั้งหิ้วถุงใส่สัมภาระ
ทั้งบาตร
และที่สำคัญ..
ค้องคอยสำรวมกริยาท่าทางอีก
เห็นแล้วเหนื่อยแทนนะ
เลยถือโอกาส...
อาสาเป็นเด็กวัดไปซะเลย
ไหนๆท่านก็มุ่งหน้าจะกลับวัดอยู่แล้ว..
...
ย้อนกลับมาคิดดู
การทำอะไรหลายๆอย่าง
คนที่ทำอะไรได้หลายๆอย่างได้อย่างดี
ในเวลาเดียวกันได้
คงเป็นคนที่เก่งมากๆเลยนะ
...
พี่เอง ก็คนหนึ่ง..
ที่อยากทำอะไรให้ได้เยอะๆ
ไปพร้อมกัน
ที่มีความสำคัญพอกัน
แต่ทำไม่ค่อยได้..
เวลาที่ใจจด ใจจ่อ อยู่กับสิ่งหนึ่ง
ก็อยากทำให้มันจบสิ้นไปก่อน
ก่อนที่จะหันไปคว้าอีกอย่างมาทำ
ข้อดีก็คือ..
ไม่วอกแวก
มีสมาธิ
...
....
ส่วนข้อเสียนะหรือ
คงต้องแบ่งเป็น 2 ข้อย่อย ดังนี้
-มุมของตัวเอง
พลาดโอกาส
จากสิ่งอื่นๆได้
..
...
-มุมมองของคนอื่น
คือทุกเรื่องราว
ที่คนอื่นคิด
..
...
และที่สำคัญ
พี่อยากจะบอกไว้..
แม้จะหลงลืม..
วัน เวลา ไปบ้าง
แต่พี่ชายไม่เคยคิดจะลืมน้องสาว
เลยสักครั้ง...
พี่ชายขอโทษ
ในช่วงที่..
เวลามันคลาดเคลื่อน
ตั้งไม่ตรงกันอย่างนี้
และออกด้วยวิธีเมินเฉย
แม้จะมีถ้อยคำ
เหน็บแนม ประชด ประชัน
ให้เห็นกันอยู่ในหลายๆวันก็ตาม
...
ยังไงก็ยังเหมือนเดิมนะครับ
คิดถึง
...
หรืออะไรไม่รู้..
แต่ไม่ได้ตั้งใจแน่ๆ
.. ที่วันนี้ 31 พ.ค.เป็นวันที่..
ที่กลับกันกับวันที่ ที่พี่คอมเมนท์ไว้เมื่อครั้งที่แล้ว(13 พ.ค.)
วันนี่พี่ชายเลิกงานตรงเวลาเป๊ะ..!!
หลังจากที่เมื่อเช้าเจอน้ำมนต์เทวดา
พรมกระหม่อมให้แต่เช้าวววว...
จนสแกนนิ้วมือเข้าทำงาน
เกือบไม่ทันแน่ะ.. (08:29:58 น.)
เรียกว่าเฉียดสุดๆ เท่าที่เคย..
เน็ตเร็วมากๆตามแทบไม่ทัน
...
ชั่งไม่สมดุลกันเล้ยยยย... ในแต่ละวัน
...
กินซาลาเปาไปด้วยนะเนียะ
กินไปคิดไป ทำไมมันเล็กจัง 555
(ไม่ยอมเลิกราซักกะที่เลยนะเรา)
แต่วันนี้ไม่ได้ต่อปากต่อคำ
กับพนักงาน 7-11 นะ ..
กลัวเค้าทนไม่ได้..
(ไม่คิดตังค์ แล้วจะเอาหน้าไปไว้ไหนล่ะเรา)
เอ้าววว... หมดก่อนอีกแล้ววว...
นมเหลือตั้งครึ่งกล่องด้วยล่ะ เฮ้อ..
จะซื้อมา 2 ลูก ก็แพงเกินไป.. ไม่คุ้ม
อือ... ไม่เป็นไร
กินไปนึกถึงหน้าบีไปด้วยแล้วกัน
เออ .. เข้าท่าแฮะ ซาลาเปาลูกนี้..
5555..
ฝนกำลังตกอยู่เลย
อากาศดีจัง
ฉลองวันเกินให้พี่เร็วไปไหมนี่
ขอบคุณ ดิน ฟ้า อากาศ ที่สุดเลย
โดยเฉพาะยามนี้..
ดูแลตัวเองๆๆๆ
คือความจริงใจที่ฝากไป
กับคำพูดทุกครั้ง
คิดถึง คิดถึง คิดถึง..
คือคำบอกเล่า
ก่อนนอนคืนนี้
ฝันดี ฝันดี ฝันดี..
คือคำอวยพร
ก่อนนอนคืนนี้ เช่นกัน
ขอให้นางฟ้ามาเยือนนะ
..
พี่ชาย
หายเหนื่อยแล้วล่ะเจ้าบี
ทำlab เสร็จก็กลับบ้านเลย
หอบข้อมูลมาลุยต่อที่บ้านทันที
เดี๋ยวจะลืมซะก่อน
คิดถึงที่นอนมากๆ
พักนี้เหมือนไม่เคยได้นอนเลย
ขอ.. ซีกงีบก่อนนะ..
ดึกๆตื่นมาเมื่อไรค่อยอ่านหนังสือต่อ
..
...
จึงเข้ามา
คิดถึงที่ที่เคยเจอ
คิดถึงสีฟ้า (ของโดเรม่อน)
คิดถึงเพลงของคนขี้ใจน้อย
คิดถึงลายพิมพ์ของคนขี้งอน
..
สบายดี..
คือเรื่องราวที่อยากบอกเล่า
เป็นไงบ้าง..
คือความห่วงใยที่อยากรู้
..
อยู่แต่ในบ้านเป็นวันที่สามแล้ว
ไม่มีกิจกรรมอื่นใดจะความสุขเท่าที่นี่
แม้น้องสาวจะติดธุระจนทำให้ใครต่อใครไม่อาจมาเยี่ยมเยือนได้ก็ตาม
มีหนังสือเป็นเพื่อน..
มีซาลาเปาและเส้นมาม่ารส(หมู)สับเป็นคู่กัด
มีนมถั่วเหลืองกล่องครึ่งลิตรเป็นคู่สวีตไว้ดูดดื่ม
แค่นั้นชีวิตก็มีความสุขได้
อย่างไม่น่าเชื่อ
..
คิดว่าน้องหมู..
คงจะมีความสุขเช่นกันนะครับ
เพียงความรู้สึกว่าอยากมาจึงเข้ามาและตลอดเวลาที่อยากมา
เพราะว่าวันนี้คือเรา
นั่นคงเป็นนิยามที่สั้นที่สุดแต่มีความหมายทากที่สุดนะ
คิดถึงนะเจ้าบี
ดูแลตัวเองนะครับ
ได้เข้าไปดูไดอารี่ของวันนี้นี้แล้ว
อืออมม..
ตอนนี้พี่ชายนั่งอยู่ข้างๆหอสมุด มธ.หลังจากที่ได้กลับบ้านเร็วอีกวัน
??????
????
..
ฝนกำลังจะตกแล้วก๊าบบบบบ
แล้วจะมาใหม่นะ
ที่คิดได้อยู่อย่างเดียว คือ อยากหลับอยู่บนเตียง
โจขาว -ตื่นได้แล้วพรุ่งนี้มีสอบไม่ใช่เหรอ สายแล้วเด้อ
โจดำ -สิรีบไปไส ยังบ่แปดโมงเลย อีกจักงีบได้บ่?
โจขาว -เฮ็ดข้อสอบบ่ได้ แล้วอย่ามาจ่มให้หนวกหูเชียว
โจดำ -ได้อยู่หรอก อ่านมาตั้งโดนแล้ว
โจขาว -บ่ฮู้แหละ จังได๋ก็ต้องลุกตอนนี้
โจดำ -เบื่อชีวิตจังเล้ยยย
...
....
แปดโมงเกือบครึ่ง ผมบังคับตัวเองให้ลุกไปอาบน้ำโดยที่ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะไปไหนต่อดี เผื่อว่าในระหว่างอาบน้ำสมองจะไบรท์ได้เหมือนที่ผ่านๆมา
เก้าโมงกว่าๆ..
ผมนั่งอ่านไดอารี่ เขียนpost card อ่านหนังสือเรียนอยู่ ณ ที่เดิมซึ่งเป็นที่ประจำของผม (ถ้าไม่มีใครนั่งไปซะก่อนแล้ว)
...
....
โจขาว -เห็นบ่? แค่นายลุกจากที่นอนได้ทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลงได้ นายก็สิเฮ็ดอิหยังได้อีกตั้งเยอะ
โจดำ -ขอบคุณๆ.. ขอบคุณหลายๆ
ขณะนั่งรถรางบริการฟรีของ มธ.พอผ่านบริเวณสนามที่เล่นฟุตบอลกันอยู่ทุกวันก็ดันมีคนบังอาจท้าฟ้าท้าฝน เล่นฟุตบอลกันหน้าตาเฉยซะงั้น นี่แหละน้า.. เอาอะไรกับจิตใจคน
รถรางที่ให้บริการของที่นี่เค้าจะวิ่งวนไปเรื่อยๆ มีเป็นสิบคัน ระหว่างที่ฝนพรมมาพรำๆผมก็เลยถือเอาเป็นช่วงเวลาที่เหมาะนั่งไปเรื่อยรอบๆ มธ.ดูดอกไม้ข้างทาง ต้นไม้นานาชนิดที่ได้รับการตกแต่ง ดูแลไว้อย่างสวยงาม พาให้อดไม่ได้ที่จะคว้าเอากล้องที่ติดกระป๋องสะพายอยู่เป็นประจำ ออกมาเก็บเป็นความทรงจำในแบบรูปธรรมตามกิจวัตรดั่งเคยปฏิบัติเป็นนิจ นี่แหละน้า.. ตัวผม
นึกขอบคุณฟ้าใสๆที่โปรยสารเคมีที่แสนวิเศษตัวนี้ให้ในวันนี้ซะจริงๆ แม้ก่อนหน้านั้นซักครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้ ตัวผมเองนี่แหละที่นึกขอฟ้าใสๆผืนเดียวกันนี้ อย่าได้เทฝนลงมาเลยนะ ข้าน้อยตั้งใจจะไปเล่นกีฬาซักวัน ได้โปรดๆๆ นี่แหละน้า.. ที่เขาบอกกันไว้ว่า " ข้างบนเค้าลิขิตไว้แล้ว "
ในความที่ไม่ได้ดั่งตั้งใจ ผมก็ยังได้รู้ได้เห็นได้ทำในสิ่งต่างอีกหลายอย่างเลยเชียวที่ไม่เคยได้ลองดูในวันเวลาที่ผ่านเลยมา ทั้งที่สิ่งต่างๆเหล่านนั้นก็อยู่แค่รอบๆกายผมเองนี่แหละ แตวันนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองติดหนี้บุญคุณสารเคมีแสนวิเศษของเย็นเมื่อวานแล้วสิ นี่แหละน้า.. ความสุขใจ
..
...
เก็บข้อมูลในส่วนที่ขาดหายเตรียมไว้ทำ thesis
เมื่อสักครู่ใหญ่ๆได้เข้าไปเขียนจดหมายในเมลล์ แต่พอจะแนบรูปประจำวันของวันนี้ไปให้ดู ก็บังเกิดเหตูที่ทำให้ผิดพลาดทางเทคนิคของคนที่ไม่เก่งคอมพ์ฯซะ..
เอาเป็นว่าเปลี่ยนใจมานั่งฟังเพลงที่บ้านเราดีกว่าเนอะ..สบายใจดี
เทอมนี้คงไม่ค่อยมีอะไรเรียนแล้วล่ะครับ แต่ถึงไงก็ต้องไปทำแลบเกือบทุกเสาร์-อาทิตย์อยู่ดี
ทำไมพี่ส่งรูไปทั้งไฟล์ไม่ได้น๊า..
แล้วนี่มี 10 รูปก็ต้องส่ง 10 ครั้งเหรอ
เจ้าหนอนอยู่ไหน..ช่วยทีคร้าบบบ..
พรุ่งนี้ 5
มะรืนนี้ 6
....
เวลา
เดินไปเรื่อยๆ
ไม่รู้ว่าจะมีวันหยุดไหม?
น่าจะมีใครทดลองทำอะไรซักอย่าง
เพื่อจะได้รู้.. ว่าทุกอย่างจะหยุดลงเมื่อใด?
เพราะถ้ารู้ได้อย่างนั้น
คนเราคงจะรีบๆๆๆ ทำดีต่อกัน
..
ช่วงเวลาของเจ้าบี
ถ้าคิดเอาว่าเจ้าบีเป็นเวลา
ก็คงไม่รู้ได้เช่นกัน ว่าเจ้าบี
จะหยุดเดินเมื่อไร
แล้วเจ้าบี
จะเอายังไงกับตัวเอง
ยังอยากเป็นแค่คนที่..
ตรงข้ามกับเจ้าโบว์ (อ้วน-ผอม,ขาว-ดำ)เพียงแค่นั้นหรือเปล่า?
ขอให้เจ้าบี
เป็นเจ้าบี..
ที่รู้ว่า
ตัวเองเป็นใคร
เพื่ออะไร
ที่อยู่ในบรรยากาศ
ของความสุข
...
...
...ฯลฯ
ตลอดไป
การอวยพร
ก่อนถึงวัน
พี่คิดว่า..
มันขลังกว่าวันจริงและหลังวันจริง
เราจะได้รู้ว่าเราจะได้รับ
คำใด..
สิ่งใด..
เพื่อจะได้เอาไปใช้
ในวันจริง
และวันต่อๆไป
...
ดีใจเสมอ
ที่ได้กลับบ้านเรา
คิดถึง
..
แต่หมาอาจอยู่บ้านคนได้
คนก็ชอบบ้านหมาได้
แต่ถ้าให้เลือก..
คนก็ยังคงเลือกบ้านคนอยู่ดี
..
ครับ
..
..
บ้านเหรอเนี่ยะ
ไม่เห็นจะเป็นบ้านเลย
1. บ้านพักมากกว่าบ้านอาศัยอยู่
2. น่าจะเป็น home office ซะมากกว่า
3. ใช่แหละ..น่าจะเป็นบ้าน
แต่คงเป็นบ้านคนแก่ซะ
4. ใกล้เคียงบ้านมากที่สุด แต่..
มันบอบบางไปนะ
..
ถ้าจะให้สรุปก็ยังไม่ชอบอยู่ดี
หามาใหม่แล้วกัน
นะ..
นะ..
นะ..
พี่เห็นด้วยอย่างจริงใจ
มีหลายๆสิ่งที่ไม่อาจบอกเป็นคำพูดหรือตัวหนังสือได้
แต่ต้องใช้ก้าวเดินในแต่ละก้าวของชีวิตสอนเราแทนคุณครู
แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีคนอัจฉริยะสามารถเรียนรู้สิ่งต่างๆได้เกินวัยหรอกนะ
พี่อยากให้เจ้าบีเป็นอัจฉริยะ..ซะจริง
อย่าไปซีเรียสกับมันมากกับชีวิตประจำวัน
อย่าเครียดกับครูของเราเองเลยนะ
วันหนึ่ง..
วันนี้จะกลายเป็นเราที่เราภูมิใจ
เมื่อเราก้าวผ่านพ้นไปได้แล้ว
"อุปสรรคมีไว้ให้ผจญ
ปัญหามีไว้ให้แก้ไข"
พี่ให้ยืมไปใช้นะเจ้าบี ให้ยืมแบบไม่ต้องมีกำหนดคืนก็ได้นะ
พี่เชื่อว่า..
เจ้าบีทำได้ทุกอย่าง
อยู่ที่ว่าเจ้าบีจะทำหรือไม่ทำ..ต่างหาก
แล้วเมื่อวานก็เป็นอดีตที่แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว
วันนี้ก็จะกลายเป็นอดีตเมื่อรุ่งเช้าของพรุ่งนี้มาเยือน
เรามาทำวันนี้ให้ดีที่สุดกันนะ..
จะได้ไม่ต้องคิดอยากไปแก้ไขวันที่ผ่านๆมากัน
..
พี่ก็หมดห่วง
เกรงว่ามันจะไปตกทุกข์ได้ยาก
เดี๋ยวเจ้านายคนใหม่เค้าเครียดๆมา
จับไปทำลาบจานใหญ่ซะคงจะยุ่ง
..
ใสๆยุคใหม่ดี
หน้าตาคล้ายบ้านพี่เลยล่ะ
แต่บ้านพี่ไม่มีพื้นที่ให้ลูกสาววิ่งเล่นกว้างแบบนี้
หลังนี้ก็ดีครับ
เหมือนอยู่ในบ้านจิงของตัวเองเลย
ขอบคุณคร้าบบบ
..
(ตอบเป็นครั้งที่ 4)
..
ถ้าโดนตีศอก
ป่านนี้ไปเล่นงานเขาคืน 8 รอบแล้วมั๊ง
..
หลังจากที่ได้เตรียมการไว้อย่างดี
การทำแล็บในวันนี้ผ่านไปแบบม้วนเดียวจบ
เฮ้อ..
สบายจังเลย
ตอนนี้กำลังจะกลับบ้านแล้วล่ะ
ไปกินข้าวที่ มธ.ดีกว่า
เย็นนี้พี่แปลนไว้ว่าจะไปเตะบอลอีกตามเคย
ชีวิตมีเท่านี้แหละ
แต่มีความสุขดี
ขอให้เจ้าบีมีความสุข
ไปพร้อมๆกับเข็มนาฬิกา
ที่เดินอย่างไม่เหนื่อยหน่ายนะ
ดูแลตัวเองและคนรอบข้างด้วยนะ
(หมุนรอบตัวเองได้ไหม?.. อิอิอิ.. ย้อเย่น..)
พี่ชาย(ใจดี)
Why?
Why?
...
เหนื่อยแต่เช้าเลย
ตื่นนอนมาก็เหนื่อยแล้ว
มีก้อนเครียดอยู่ในร่างกายหรือเปล่าหว่า?
ขอเข้ามานอนพักที่บ้านสักพัก
...
...
...
หายเหนื่อยแล้วจะไปทำงานนะ
มีใครทำไรไว้ให้กินบ้างไหมนะ?
ยังไม่กินข้าวเช้าด้วยสิเรา
...
รับรอง หมากลายเป็นหมูแน่ๆ
..
วันใหม่ทุกอย่างก็เริ่มต้นด้วยดีเสมอ
ขอบคุณที่เป็นห่วงกัน
..
ดูแลตัวเองนะครับ
เพียงแต่ไม่ได้รื้อข้าวของเสียกระจุยให้เห็นร่องรอย
..
ขอพักเที่ยงซักงีบนะ..
..
(ห้ามรบกวน)
ทั้งที่ได้พักผ่อนอีกวัน
ขอนอนพักที่นี่อีก 1 วันเต็มๆนะ
..
จากนั้นไปนั่งกินข้าวหมูอบ
ที่ซื้อมาจาก มธ.
อิ่มแปล้ไปหนึ่งกล่อง
ทั้งคนทั้งหมา..
จะขยายความให้ฟังนะ
คือว่า..
ตอนนั่งกินข้าวกล่องอยู่
มีเจ้าตูมหน้าตาน่ารัก
เท่ห์สุดๆ (น้อยกว่าพี่หลายเมกะขุมนัก)
มายืนสบตาย้ำยายไหยยยยยยๆ
ให้สงสารอยู่ตรงหน้า
(ไปให้ไกลนะ.. มีแค่กล่องเดียวเองเด้อ)
ตั้งใจละสายตาหันไปมองอีกด้านหนึ่ง
หวังว่าเจ้าตูมคงไม่ส่งสายตามาแย่งข้าวหมูอบเราอีกนะ
ที่ไหนได้หลังเงยหน้าขึ้นจากการก้มเขมือบ..
เจอดวงตาเว้าวอน แสนสงสารยิ่งนัก
โธ่โว้ยยยยยยๆๆ..
ให้ตรูกินให้สบายๆๆ หน่อยได้ไหม???
สิ้นเสียงอื้ออึงจากความคิด
พลันเจ้าตูมสีเทาอมน้ำตาลแถมมีปลอกคอสีชมพูพร้อมสโลแกนบนป้าย
" ผมหล่อไหมครับ "
(ปล่อยก๊ากคนเดียวซะ.. คนมานั่งอื่นงงเป็นไก่โดนกระทืบไปทีใหญ่ๆ)
อดหจงหจานไม่ไหมแล้วเรา
พลันแบ่งหมู่ให้ชิ้นใหญ่ 1 ชิ้น
ข้าวอีกซัก 3 คำ
ถือว่าแบ่งกันกินแล้วกันนะ..
คราวหน้า...
ตรูไม่มานั่งกินตรงนี้แล้วโว้ยยยๆ
ว่าแตว่าขอปลอกคอได้เปล่า??
จะเอาไปฝากเจ้าอู๊ดดดดดดด
อิอิอิ
..
จะกลับแล้วนะ
ดูแลตัวเองนะเจ้าบี
..
พักร้อนไว้ตั้ง 2 อาทิตย์ก่อนโน้นนน..
กะว่าจะรวบรวมข้อมูลให้แล้วเสร็จและก็ที่นี่ก็เป็นแหล่งข้อมูลที่ดีและใกล้บ้านด้วย
เมื่อวานพี่ลืมโทรฯมือถือไว้ที่ทำงาน เลยอดใช้เลย
แจ้งข่าวทางเมล์แล้วกันนะ คงอยู่จนกว่าจะพอใจตามอารมณ์ศิลปินอีกเช่นเคย
ทำงานให้ดีที่สุดนะ แล้วก็ดูแลตัวเองให้ดีที่สุดด้วยเช่นกัน
..
คนกินได้เป็นโอ่งไปตามๆกัน..!!
เฮ่อ..
เฮ้อๆ
..
..
...
..
..
ทำไมยังใช้ไม่ได้แบบนี้
ทั้งที่ถอดออกมากองดูทุกส่วนแล้ว
จำได้ที่ส่วนแล้วนะว่าชิ้นไหนอยู่ตรงไหน
หลับตาประกอบยังได้เลย
ถ้าวันนี้ยังใช้ไม่ได้อยู่ล่ะก็
จะเอาเจ้าแบล๊คไปแลกเอาเครื่องใหม่ซะ..
..
สบายดีครับ
มันไวจัง
เห็นหน้ากันแว๊บๆ
ดูแลตัวเองนะเจ้าบี
พรุ่งนี้ขึ้นปีที่ 2 แล้วนะ
if u fine too... must be great.
plz, take care something to eat.
u can meet the great things.
ตอนนี้มีจำนวน 53 คอมเม้นท์แล้วล่ะค่ะ
แต่แอบงอนคอมเม้นท์ข้างบนนี้จัง
ทำไมพี่ใจร้าย :(
เค้าไม่สบายนี่นา
แต่ชอบคอมเม้นท์ข้างบนอันถัดไป
^______________^
เข้ามาแล้วอย่าเฉย
บอกกันให้รู้ว่า มา
(แล้วจะรออ่านนะคะ)
ปล. เขียนไดอารี่บ้างสิคะ อยากอ่านนะ
Newwwwwwwww
Yearrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
'07
na
na
.
.
na อู๊ดดดดดด..!!
ผมเหนื่อยจังเลย
ยังไงก็แวะมาดูอยู่เสมอ
ดูแลตัวเองนะ
จะไม่กังวลอะไรเกินไปนัก
แต่ก็คงมีบ้างแหละ
อย่าได้ถือสาว่าความกัน
แต่ฟังเพลงบ่ได้
ไร้ลำโพงเสียนี่
...
Take care
Take care
Take care
...
มานั่งอ่านตัวหนังสือของพี่ ในวันเวลาก่อน ๆ
ไม่อยากเอาไปเพิ่มเติมในส่วนของบันทึก
อยากเอาตัวหนังสือตรงนี้ต่อท้าย ตัวหนังสือของพี่
พี่จ๋า? ... พี่สบายดีไหม? พี่ทำอะไรอยู่ตอนนี้ ...
ส่วนเค้า ..
ตะกี้ฝนตกหนัก หนักแบบไม่ทั่วฟ้า
แอบวิ่งฝ่าฝนเล็กน้อย แต่ไม่ได้เกิดอันตรายต่อสุขภาพแต่อย่างใดจ้ะ
ยังมั่นใจว่า ยังรักษาคำว่า ดูแลตัวเองได้
พี่จ๋า ... จะสงกรานต์แล้ว พี่คงกำลังจะเดินทางใช่ไหม? พรุ่งนี้หรือเปล่า หรือมะรืนนี้
โทรไปหาพี่หลายครั้งแล้ว แต่พี่ไม่ได้รับ ก็ได้แต่นึกว่า พี่คงเหนื่อยกับงาน คงเหนื่อยมาก แล้วหลับไป
จะเดินทางไกล ขับรถดี ๆ นะคะ เค้าเป็นห่วงพี่นะ
พี่จ๋า ....... "เค้าคิดถึงพี่นะ"
หวังว่า พี่ก็คงคิดถึงเค้า(บ้าง) เหมือนกัน
^-^
แม้จะนานแค่ไหน
ก็สุขใจเมื่อมาบ้านเฮา
...
เด้อออ
วันนี้กระโดดลงถังไขมัน
เป็นคนแรกซะ..
แต่พรุ่งนี้
ต้องไปเรียน
เรียนทำไมเนี๊ยะข่อย..
บักหัมเกิง...
แฮ่ป ปี้ เบิดร์ เดย์
แ ฮ้ ป ปี้ เ บิ ด ร์
เ ด ย์
ทู
..
..
..
ห
มู
ไม่ ร.เจ้าแบล๊คล่ะ
วิธีคลายเครียด
เธอผอมไปหรือเปล่า???
(อิอิอิ..)
อย่าลืม...
เล่าสู่กันฟัง
เธอยังขาดอะไรไหม?
อู๊ดสู้ไหวหรือเปล่า
อย่าลืม...
take care
(3 ทีนะ)
เป็นนักเรียนนี่นา
ตั้งใจทำงาน
แล้วงานจะให้...
สิ่งที่เราอยากได
ขอให้มีความสุขกับงาน
ดูแลตัวเองนะครับ
พี่สบายดีครับ
สุขกาย
ทุกลมหายใจ
นะๆ
แฮปปะเบิร์ดเดย์
ทู...ยูๆๆ
ก็ดีแล้ว
พู่กัน(ทำหน้าที่แทนอีผ่อ) สิฮ้องเพลงไห่ฟังเด้อ..!!
ดนตรีมาโลด....
HBD
HBD
HBD... (ลากยาววววๆๆ...)
to....ๆ mooๆ
ดนตรีไปโลดดดดด
เดี๋ยวคุณพราวร่ายมนต์ช่วยนะ
...
ต้องดูแลกันให้มากขึ้น
เพื่อไม่ให้มันลุกลาม
กลายเป็นป่วยทางใจ
...
พู่กันบ่มัก
...
เมื่อเช้าใส่บาตรเผื่อด้วยนะ
ที่ค่ายอิงคยุทธบริหาร ปัตตานี
Live in Thai Southern.