บันทึกไดอารี่
ขึ้นหัวข้อไว้เท่ห์ ๆ (ตรงไหน?)
ว่า บันทึกไดอารี่ เพราะตั้งใจ (มาก ) ว่าจะบันทึกไดอารี่
ก่อนหันหน้า หันหัว ไปมองจอมอนิเตอร์คอมพิวเตอร์ server อีกเครื่องข้าง ๆ
ห้องทำงานบีมีเครื่องนั่งเล่น ทำงานจริงจัง ขึงขึง สองเดือน สามเดือน ปิดเครื่องทีึนึง อยู่ 2 ตัว
อีกตัวคือ เครื่องคู่ใจ มีตุ๊กตาโนบิ โนบิ (ตะ) จากชุดคอลเลกชั่น โดเรม่อน ตั้งอยู่บนหน้าจอ
ถ้าจะบอกเล่าชีวิตช่วงนี้ .. คงหนีไม่พ้นเรื่องงาน เรื่องเรียน ที่วนเวียนอยู่ในทุกขณะจิต
เกิดสภาวะ.. มีความสุขที่ได้ทำงานทุก ๆ วัน
เกิดสภาวะ...ตื่นเต้น อยากตื่นเช้าไปทำงาน และลุ้นว่า วันนี้งานที่คิดวางแผนไว้ จะเป็นอย่างไร
เกิดสภาวะ... กลับจากงาน พักผ่อนกินข้าวเย็นกับครอบครัว หลังมื้ออาหารเย็น เป็นอันต้องหยิบการบ้านที่ค้า้งมาทำพอทำไหว
เกิดสภาวะ... ฟุบหลับคาโต๊ะทำการบ้าน หลังจากเพียรพยายาม แปล text การบ้านอาจารย์ที่สั่งไว้ 3 บท ส่ง 1 กุมภาพันธ์
เกิดสภาวะ .. กังวลเล็กน้อย กับการสอบสอนในวันเสาร์-อาทิตย์ที่จะถึงนี้ แม้อาจารย์ท่านจะให้เลือกเนื้อหา รายวิชา ตามที่ตนเองถนัด แต่คนที่เป็นนักเรียน คือ อาจารย์ ดร. ทั้งหลาย ... ยังหาเนื้อหาที่โดนใจกับการสอบสอนไ่ม่ได้ ยังหาเทคนิคที่โดนใจแบบจัง ๆ ไม่ได้ ... ยังไม่ได้เขียนแผนการสอนที่จะไปสอบสอนเลย ... (อันนี้หนักจิตพอสมควร) แต่คาดว่า สุดท้าย บีก็ทำได้อยู่ดี :)
เกิดสภาวะ ... เข้าใจอะไรต่อมิอะไร ได้ง่ายขึ้น เหมือนที่บางอย่างวิธีที่ง่ายต่อการทำความเข้าใจคือ พยายามไม่ไปทำความเข้าใจอะไรมัน ... :)
เิกิดสภาวะ .. ทำงานติดต่อกันไม่ได้หยุดพักมาหลายสัปดาห์ร่วมเดือนกว่า แล้ว ... ไม่ได้คิดหักโหมร่างกายอะไร แต่คิดกลับกันแค่ว่า พักผ่อนวันหยุดด้วยการทำงานหลายหลาย อื่น ๆ ที่วันธรรมดาไม่ว่างจะได้ทำ
หากจะตั้งคำถามว่า เหนื่อยไหม?
คงตอบแบบใจจริงแท้ว่า "เหนื่อย" เหมือนกัน ... แต่มันส์ไม่เหมือนใคร ...
แม้การทำงานวันหยุดจะเป็นการทำงานแบบฟรี ๆ ไม่ได้เงินนอก เงินใน อะไร
แต่เอาความสบายใจ ใช้ชีวิตมีความสุขกับการทำงานไป
ก็ดูคุ้มค่ากับการใช้จ่ายวันเวลาในแต่ละวัน :)
วันนี้เป็นอีกวันที่วิ่งรอก นู่น นี่ นั่น ไ่ม่ได้หยุด
ทั้งการติดตั้งโปรแกรม ส า ร ส น เ ท ศ ของโรงเรียน และการเรียนรู้อะไรใหม่ ๆ
ก็ดูน่าตื่นเต้น และน่าสนใจกับมันอยู่ไม่น้อย
รู้สึกอย่างทำนู่น นี่ นั่น คิดวางแผน การทำงาน เป็นพัลวัน
ไม่นานนัก ก็หมดวัน ... ไปอีกวัน
แม้การนั่งบันทึกไดอารี่อยู่ขณะนี้ อาจมีอ่อนล้าทางร่างกายอยู่บ้างเป็นเนือง ๆ
แต่ก็ไม่ใช่อุปสรรคสำคัญอะไรกับชีวิตการทำงาน
เหนื่่อยก็พักค่ะ ... คิดแค่นั้น
ชีวิตมีอะไรให้ค้นคว้า เรียนรู้อีกมากมาย
ที่เรียนกันอยู่ทุกวันนี้ ก็ยังมีอีกเยอะที่เราไม่รู้
ทำความคิดของการอยากรู้ ให้เหมือนน้ำค่อนแก้ว ...
จะได้รู้สึกว่า อยากเพียรหาน้ำมาบรรจุให้มากขึ้น
ทำความพอเพียง พอใจ ให้เหมือนน้ำที่พอดีและพอใจ
จะได้รู้สึกว่า ... น้ำที่เรามีอยู่ ก็พอดื่มกินในชีวิตประจำวัน
แค่นี้ก็พอแล้วมั้ง ... กับการดำเนินชีวิตในแต่ละวัน :)
* ขอบคุณ แม่ กับ พ่อ ที่เข้าใจการทำงานของลูกสาว
เริ่มชินกับการไม่อยู่บ้านในวันหยุด
และดูแลลูกสาวคนนี้อย่างดีเยี่ยมที่สุดในโลก
แม้ในความเป็นจริงแล้ว ลูกสาวต้องเป็นฝ่ายดูแลพ่อ แม่ แล้ว ^^'
* ขอบคุณใครบางคนที่เป็นแบบอย่างที่ดีมาเสมอ
และทำให้เจ้าบี ... มีแบบอย่างการดำเนินชีวิตในวัยทำงานได้อย่างมีความสุข :)
จะดูแลตนเองให้ดี เหมือนที่เคยบอกกัน
เช่นกันค่ะ .. ดูแลตัวเองดี ๆ :)
อยากทำงานฟรี ๆ แล้วสบายใจแบบพี่บีบ้างจัง
ยังไงก็เป็นกำลังใจให้นะคะ